Radek jedzie w delegację na południe Polski, więc szybka decyzja. Zostawimy po raz pierwszy Błażeja z rodzicami na 2 dni i jedziemy do Nowej Rudy. Sędziuje Pan Kot. Trochę się tego obawiamy, bo już raz cwc nie przyznał, ale D'Arsy wyrosła i wyładniała. Raz kozie śmierć. Na ringu jak w Poznaniu, dumna, z klasą i piękna (jak potem powiedzieli hovawarciarze, ona naprawdę była najładniejsza). Doskonała ... cwc ... i najlepsza suka w Rasie. Tak jest Championat Polski przed ukończeniem 2 lat. Śliczne zakończenie 2004 roku, dwa Championaty w jednym roku, niewielu się to udaje i to cieszy w dwójnasób.

Pierwsza połowa 2005 roku, to okres w którym D'Arsy rodzi i odchowuje dzieci. Na parę ładnych miesięcy trzeba zapomnieć o wystawianiu. Po porodzie i odchowaniu szczeniąt D'Arsy musi wrócić do formy. Dopiero w listopadzie decydujemy się pojechać na pierwszą wystawę. Od razu na głęboką wodę - do Poznania na międzynarodówkę i od razu w klasie championów. Radek jedzie sam, ja zostaję z dziećmi i czekam z zegarkiem i telefonem w ręku na informacje jak poszło. Godziny dłużą się niemiłosiernie. Niby wiem, że to musi potrwać i że nie mogę dzwonić, bo może właśnie D'Arsy biega po ringu ale ręka sama rwie się do telefonu. Parę minut po 15.00 Radek dzwoni - D'Arsy ma swojego pierwszego CACIBA i tytuł Zwycięzcy Polski. Wśród 23 zgłoszonych suk dla sędziego D'Arsy okazała się najpiękniejsza. Znów Poznań okazał się dla nas szczęśliwy.